19 april 2020

Het was het jaar 1991.

Ik werkte als projectleider op een groot architectenbureau in het midden van het land. Patricia werkte als vestigingsleidster in een modewinkel en gaf in de avonden les op een kleine sportschool. Van dat lesgeven werd ze gelukkiger dan het werken in de mode winkel, wat ons aan het denken zette. Want ook ik werd niet gelukkig van mijn werk als bouwkundig ingenieur. We beseften dat we nog heel lang zouden moeten werken en dat je geluk en plezier in je werk zelf in de hand hebt. ‘Ben je ongelukkig in je werk, ga dan iets doen waar je gelukkig van wordt’, een stelling die we nog steeds gebruiken en doorgeven.

Na het besef van ongeluk in ons werk vroegen wij ons af waar we dan wel gelukkig van zouden worden en dat bleek onze gemene deler ‘sport’. Patricia genoot van het lesgeven in de avonden en ik trainde al mijn hele leven. Toen we daar dieper over gingen nadenken kwamen we erachter dat het plezier eigenlijk niet kwam doordat we zelf sportten, maar ontstond wanneer we anderen een lekkere training gaven. Dat we zagen dat de deelnemer genoot, ons bedankte en aangaf graag weer terug te komen. Net nadat we tot dit inzicht waren gekomen kwam het bericht dat de eigenaresse van de sportclub waar Patricia lesgaf ging stoppen en terug ging naar Amerika waar ze vandaan kwam. In dit geval was één en één niet wee, maar vier! We besloten te vragen of wij misschien de club konden overnemen omdat deze anders zou sluiten, en…. dat kon! J  Dankzij de hulp van Patricia’s ouders werden wij op 21 maart 1992 de trotse eigenaar van Studio Perfect. Stel je er echter niet teveel van voor. We waren gevestigd aan de Smedenstraat en de gehele vestiging past moeiteloos in de huidige barruimte. Daar zat alles bij in, kleedruimtes (in de kelder), bar, fitness en een vloer voor lessen. De apparatuur was zelf geknutseld en in elkaar gelast en de lessen hadden een Jane Fonda en Callen Pickney gehalte. Patricia gaf les en ik gaf fitness instructies, dat alles deden we naast ons ‘reguliere’ werk. Want met 37 leden is er geen inkomen, dan is het liefhebberij, hobby, geluk. Hoe dat ging? Overdag werkten we nog steeds in de modewinkel en het architectenbureau en na werktijd haastten we ons naar Studio Perfect om de club te openen. In die tijd waren we geopend van 18.00 tot 22.00u en met hulp van Elly (helaas overleden) twee ochtenden in de week van 09.00 tot 12.00u. Tevens volgden we beiden in het weekend opleidingen omdat we beseften dat we bezig waren met de ‘lichamen van mensen’ en wilden dat verantwoord doen. In 5 jaar tijd behaalden wij alle mogelijke diploma’s die er nationaal en internationaal te behalen waren (en nog zijn). Dit viel een aantal vooraanstaande organisaties op waardoor wij gevraagd werden om les te geven aan instructeurs. Dat werd uiteindelijke een hele carrière naast Studio Perfect, maar we blikken nu graag terug naar november 1992. De club deed het goed en we groeiden, introduceerden nieuwe les-vormen, kochten (dankzij de ouders van Patricia) de allereerste cardio apparatuur en genoten van alles binnen Studio Perfect. Werken-lesgeven-eten-slapen was ons ritme en we kwamen op het punt dat er een klein inkomen uit Studio Perfect kon komen waardoor Patricia kon stoppen met werken bij de modezaak en volledig aan de slag kon binnen Studio Perfect. Direct verruimden we de openingstijden en konden daardoor meer service bieden, wat gewaardeerd werd. Ook bedachten wij het systeem dat er voor één bedrag onbeperkt gesport kon worden, ongeacht de frequentie of activiteiten. Toentertijd was het heel normaal om voor ieder onderdeel apart te betalen: “?x per week fitness” en “?x per week aerobics” (zo heette dat destijds) in alle mogelijke varianten. Begin 1993 stonden we voor de keuze: gaan we iemand aannemen of ga ikzelf ook volledig voor Studio Perfect aan de slag. Het werd dat laatste, want wat stellen een geweldig salaris, een goede pensioenvoorziening en secundaire arbeidsvoorwaarden nou voor als je elke dag ongelukkig naar je werk gaat!? Op 1 mei 1993 startte ook ik fulltime bij Studio Perfect. Ondanks dat we super lange dagen maakten, alle weekenden weg waren in verband met het geven van opleidingen aan instructeurs, presenteerden op conventies over de hele wereld, en we denk ik 3 jaar geleefd hebben op patat, was het de beste keuze ooit! Werkweken van meer dan 80 uur waren normaal en dat werd gezien. Er waren zoveel lieve mensen om ons heen. Mies die regelmatig een pan soep kwam brengen omdat we geen tijd hadden te koken (vandaar de patat) of zelf hoesjes voor de barkrukken naaide, onze ouders die ons bij stonden met raad en daad, Patricia’s moeder die de boekhouding deed en naar de Hanos reed om inkopen te doen, leden die ons hielpen met onderhoudswerkzaamheden, verbouwen, schilderen en het verhuizen van Studio Perfect naar de Ceintuurbaan.. Te veel om op te noemen en wij waarderen tot op de dag van vandaag iedereen die ons in het bestaan van Studio Perfect geholpen heeft. Onvergetelijk hoeveel steun we hebben gehad, het pure, mooie, liefdevolle van veel mensen kwam naar boven en werd gezien.

 

Het is het jaar 2020.

Onvergetelijk hoeveel steun we nu krijgen, het pure, mooie, liefdevolle van veel mensen is weer boven gekomen en wordt wederom gezien. Voor het eerst in ruim 28 jaar hebben wij de deuren moeten sluiten om samen het Coronavirus te bestrijden. Een zeer begrijpelijke beslissing, maar wel één met verstrekkende gevolgen voor veel ondernemers, waaronder wij zelf. De sluiting is pure overmacht en in ons aller belang, net als steun en wederzijds begrip in ons aller belang zijn. Gelukkig bieden onze trouwe gasten ons steun en begrip, want dankzij hen kunnen we blijven bestaan. Dankzij hen houden we een heel team aan het werk, staat straks jouw favoriete instructeur weer voor je klaar. Onze dank is groot en wij kunnen niet wachten jullie te bedanken wanneer we weer open mogen. Hopelijk komt er komende dinsdag positief bericht, ons protocol om verantwoord te sporten in de ‘1,5 meter regel’ ligt al klaar en is klaar om uitgevoerd te worden. Wij zijn er klaar voor, we weten dat jullie er klaar voor zijn en hopen dat onze regering er ook klaar voor is.

 

We zijn jullie enorm dankbaar, het voelt weer als de dank die wij hadden voor ‘de pan soep’, de hulp, alles. Samen sterk tegen het coronavirus, samen komen we erdoor. Uit de grond van ons hart BEDANKT!

 

Arthur Rijker